The Beginning of the End
College is about to end. Allowances, cutting classes, cramming, exams, long breaks.. magtatapos na ko.. sana.
Kinakabahan akong pumasok sa classroom namin dahil wala akong kakilala. After 2 and a half years of being an "irreg", I finally made it to being a normal student. At long last, maeexperience ko na rin. Nasanay kase akong puro irreg din ang mga kasama ko, marami sa kanila puro 2nd coursers, mga mas-matanda sakin. Mga may families na. Pero ayos naman kase mga kasundo ko naman sila, walang problema. Ngayon, iba na. Puro mga mas-bata naman sakin ng one year. At ang masaklap pa e puro magkakakilala na sila. Naknamputa natakot nga ko kase iilan lang sa kanila ang nakita kong kakilala ko, mga hindi ko pa nakakausap dahil lagi nga akong "on the run" (the usual thing that irregulars have to tolerate). I looked around and buti na lang nakita ko si Karla, may reserved seat sa tabi niya. Wala rin siyang gaanong kakilala sa room kaya siguro nireserve niya un sa mga kakilala nia lang. Nawala ang kaba ko. Buti na lang andun siya, wala naman akong problem kay Karla, I see her as a very nice person naman, pretty and smart din.
Suwerte kami sa mga professors. At least, during my last days here sa Fatima (days? or maybe months) eh makakaexperience naman ako ng magaling na instructors! Palibhasa isang dean at assistant dean at isang astigin na bading ang mga magtutro samin. Ayos. Sarap. Kahit papano, masasabi kong may natutunan ako sa fatima, yun nga lang, SA HULING SEMESTER lang. Sows.
Wala akong kaaway sa school. Pwera na lang sa former school kong napakaraming plastic. Hanggang ngayon, meron pa rin akong unfinished vendetta sa mortal enemy ko. To hell with that. I can say that my life's better now, no worries, no foes. Only this "next level" of life's so bothersome. Well ayoko munang problemahin yun kase tatapusin ko muna tong college ko... and I'll cherish every moment of it.
May duty nga pala kami sa Batangas.. ayos diba. ;p
